16-04-09 สุวรรณภูมิ - ปักกิ่ง - ถนนคนเดินหวังฝูจิ่ง

         วันนี้จะไปปักกิ่ง ล่าสุดที่กลับมาก็เมื่อปีที่แล้วเดือนสิงหาคม ได้มีโอกาสไปสัมผัสบรรยากาศโอลิมปิค ถึงแม้จะไม่ได้เข้าไปในสนาม กีฬารังนกก็ตาม แต่ยังประทับใจไม่หาย ครั้งหนึ่งใน ชีวิตได้มาสัมผัสบรรยากาศ มหกรรมกีฬาระดับโลก คราวนี้ได้กลับมาอีกครั้ง พร้อมกับสมาชิกของ คุยข่าวสิบโมง 80 ชีวิต เป็นครั้งที่ 2 หลังจากคราวที่แล้วไปเที่ยวฮ่องกงด้วยกันมา พิธีกรหลักก็ยังเป็นคุณเอ้ นนทวัฒน์ เฮียซ้ง และอาจารย์ประมาณ

หลังจาก โอลิมปิกผ่านพ้นไป ก็ได้เห็นสิ่งปลูกสร้างใหม่ ๆ เยอะขึ้น ไม่ว่าจะเป็น รถไฟที่มุ่งตรงสู่สนามบิน บ้านพักนักกีฬาซึ่งปัจจุบันได้กลายมาเป็น คอนโดหรู ขายให้กับเศรษฐีจีนหน้าใหม่ รถยนต์นับวันยิ่งเยอะขึ้น คุยกับคนขับ แกก็บ่นให้ฟัง ว่าตอนนี้รถมากขึ้นทุกวัน ยิ่งในช่วงชั่วโมงเร่งด่วน รถก็ติดได้ใจ แต่รถ ติดของที่นี่ก็ ยังสามารถที่จะขยับไปได้เรื่อย ๆ ไม่เหมือนกรุงเทพฯ บ้านเรา จอดนิ่ง ๆ มองดูไฟแดงกัน อยู่ที่บ้านไม่มีให้ดู ต้องขับรถออกมาดูไฟแดงที่ ท้องถนนกัน ^ ^ การแก้ไขจราจรของที่นี่ เค้าทำโดยการใช้ถนนแบบวงแหวน สะพานข้ามแยก และทางลอดอุโมงค์ มีการวางผังเมืองที่ดี เลยช่วยเรื่องการ จราจรได้เยอะ แต่ในอนาคต ถ้ายังไม่ควบคุมประชากรรถให้ดี ก็คงจะเกิดวิกฤตจราจรเป็นแน่

         มื้อค่ำวันนี้ เป็นมื้อพิเศษที่ไม่เคยไปลิ้มลองมาก่อน คือเทปันยากิ กะทะร้อน เสริฟกันแบบร้อน ๆ ตอนแรกฟังก็ยังงง ๆ ว่าเสริฟยังไง แบบ ร้อน ๆ มาเห็นก็ถึงบางอ้อ โต๊ะที่นั่งจะนั่งล้อมวง แล้วพ่อครัวก็ยืนอยู่ตรงกลาง ประกอบอาหารให้เราเห็นกันจะ ๆ กุ๊ก ก็จะมีลูกเล่นนิดหน่อยในตอนที่ประ กอบอาหาร ก็ดูเพลินตาดี อาหารมีด้วยกัน ทั้งหมด 12 ชนิด เริ่มตั้งแต่ปลาทอด กุ้งทอด ข้าวปั้น ข้าวผัด ฯลฯ ดูแล้วก็เพลินดีครับ เสียดายหัวหน้าทัวร์ ต้องไปนั่งอีกมุม เลยอดลิ้มลองรสชาติชาติของอาหาร แต่จากที่สอบถาม ก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า อร่อยยยยยยยยยยยยยยย

กับการที่จะต้องมาเดินดูแสงสี และของกินแปลก ๆ อย่าง แมงป่อง ปลาดาว ปลาฉลามน้อย หรือจะเป็นของที่ขึ้นชื่ออย่างถังหูหลู่ (ผลไม้ชุบน้ำ ตาล) มีให้เลือกหลากหลายตั้งแต่ พุทรา สตอเบอรี่ ลูกกีวี่ ฯลฯ

         หวังฝูจิ่งแรกเริมเดิมที มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง เป็นที่ตั้งของจวนขุนนางชั้นผู้ใหญ่ (คำว่า 王府 wang fu หมายถึง จวนขุนนาง) ต่อมาย่านนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นถนนหวังฝู่ในสมัยของราชวงศ์ชิง ปัจจุบันหวังฝูจิ่ง ได้กลายเป็นย่านชอปปิ้งชั้นนำอีกแห่งหนึ่งของมหานครปักกิ่ง ภายใน ประกอบไปด้วยห้างร้านต่าง ๆ มีทั้งแบรนด์เนมดังจากต่างประเทศ แบรนด์ดังของจีนเอง ร้านหนังสือ ร้านขายอัญมณี อีกทั้งห้างใหญ่ ๆ รายทาง เรียกได้ ว่าตลอดความยาว 810 เมตร ของถนนคนเดินหวังฝูจิ่ง มีของให้ดูได้แบบไม่ซ้ำกันเลยทีเดียว บางคนที่ไม่สนใจในการชอปปิ้ง ก็สามารถเก็บภาพประทับ ใจที่นั่นแทนก็ได้ ลืมบอกไปอย่างว่าทางรัฐบาลจีนต้องการพัฒนาให้ให้ถนนแห่งนี้เป็นถนนคนเดินอับดับหนึ่งของประเทศจีน ตั้งแต่ปี 1996 เป็นต้นมา ได้มีการลงทุน ไปกว่า 1 พันล้านหยวน เพื่อที่จะเนรมิตให้ถนนหวังฝูจิ่งติดอันดับหนึ่ง จนถึงวันนี้ก็เรียกได้ประสบความสำเร็จกันหล่ะ เพราะแต่ละวันจำนวนนักท่องเที่ยว ที่เข้ามาเดินถนนแห่งก็เป็นแสนคน เดินกันตั้งแต่ถนนเปิดจนถนนปิด รัฐบาลเค้ากล้าลงทุน และก็ได้ผลประโยชน์ที่คุ้มค้า สำหรับเรื่อง การลงทุนในด้านการท่องเที่ยวของรัฐบาลจีน เดี๋ยวคงมีได้เล่าให้ฟังกันอีก วันนี้เดินเริ่มเมื่อย ขอตัวกลับไปพักก่อน เก็บแรงไว้ลุยกันวันพรุ่งนี้กับ พระราช วังต้องห้าม และพระราชวังฤดูร้อน