จีน   ฮ่องกง   มาเก๊า   ญี่ปุ่น   เกาหลี   บาหลี   พม่า   สิงคโปร์   ไต้หวัน   มัลดีฟส์   เวียดนาม   เนปาล   อินเดีย   มาเลเซีย   รัสเซีย   อิตาลี   ฝรั่งเศส       ||    ดูทั้งหมด

ศิลปะ บาหลี :Guru เที่ยว บาหลี

ศิลปะของบาหลีเกิดจากการหล่อหลอมรวมกันของวัฒนธรรมประเพณีอันหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นจีน พุทธ อินเดีย ฮินดู ชวา และโลกตะวันตกรวมกับวัฒนธรรมประเพณีของตนเอง กลายเป็นศิลปะแบบผสมผสาน ในสมัยก่อนนักวาดหรือช่างแกะสลักจะทำงานให้กับพระ นักบวช และชนชั้นปกครอง สำหรับใช้ประดับตกแต่งวัดหรือพระราชวังเท่านั้น และมักจะทำงานในหมู่บ้านไม่ได้ออกแสดงที่ไหน จนกระทั่งเมื่อศิลปินชาวตะวันตกเข้ามา ศิลปินชาวบาหลีจึงพัฒนางานของตนเองขึ้นให้เป็นที่รู้จัก

ภาพวาดแบบดั้งเดิมของชาวบาหลีจากหมู่บ้านกามาสัน (Kamasan ใกล้กับเมืองกลุงกุง) นักวาดภาพหรือที่เรียกว่า สังกิง (Sangging) จะรวมตัวอยู่ในแหล่งเดียวกันนี้ และวาดภาพเพื่อตกแต่งปราสาทราชวังหรือวัดตามการจ้าง จึงทำให้ศิลปะการวาดภาพแบบกามาสันเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางไปทั่วบาหลี

• สไตล์การวาดภาพของนักวาดแห่งหมู่บ้านกามาสัน เป็นศิลปะในสไตล์วายังของชวาตะวันออกซึ่งเป็นภาพวาดในลักษณะ 2 มิติ ส่วนมากจะเป็นรูปคนครึ่งตัว (portrait) ภาพวาดอีกแบบหนึ่งที่พบได้ทั่วไปคือ ลังเส (Langse) เป็นการวาดภาพบนผืนผ้าที่มีความยาวหลายเมตร แต่มีความกว้างประมาณ 30 เซนติเมตร มักจะถ่ายทอดเป็นเรื่องราวต่างๆ โดยใช้ในการติดที่ฝาผนังวัดรวมทั้งในวังด้วย

• การเปลี่ยนแปลงสไตล์ในการวาดภาพของชาวบาหลีเริ่มขึ้นต้นเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยได้รับอิทธิพลจากศิลปะตะวันตก ทำให้นักวาดลดสไตล์ดั้งเดิมลดลง และผสมผสานเอาสไตล์ตะวันตกไว้ด้วย เกิดแนวทางการวาดภาพของกลุ่มปิตามหา (Pita Maha) ในอูบุด ซึ่งเป็นแหล่งที่ตั้งแกลเลอรี่และชุมนุมของจิตรกรในปัจจุบัน

งานหินแกะสลัก 

 ในสมัยก่อนงานหินส่วนมากจะใช้ในการตกแต่งวัดหรือวังเท่านั้น แต่ในปัจจุบันได้ถูกนำมาใช้ตกแต่งในสถานที่อื่นๆ ด้วย และกลายเป็นการตกแต่งที่เรียกว่า “บาหลีสไตล์” การแกะสลักหินเพื่อใช้ในวัดหรือวังนั้นจะมีความแตกต่างกับการแกะสลักเพื่อใช้ตกแต่งอาคารสถานที่ รูปสลักแต่ละชิ้นจะสื่อความหมายต่างกันไป หากต้องการชมความงามของหินแกะสลักจากยุคก่อน สามารถหาดูได้ที่วัดซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะเพราะจะสวยกว่าวัดที่อยู่ในแถบอื่นๆ เช่น ปุระเมดูวา (Pura Meduwa) ที่เมืองกุบูตัมบาหาน ปุระดาเล็ม (Pura Dalem) ที่เมืองจักกะราชา และปุระเบจิ (Pura Beji) ใกล้กับเมืองสิงคราชา เป็นต้น ช่างแกะสลักหินที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ I Gusti Nyoman Lempad ชมงานแกะสลักของเขาได้ที่ปุระชาเก็นอากุง (Pura Sagen Agung) ในเมืองอูบุด

งานไม้แกะสลัก

ในสมัยก่อนงานไม้แกะสลักจะพบที่วัดหรือวัง แต่ในปัจจุบันได้กลายมาเป็นสินค้าที่คนทั่วไปหาซื้อไปตกแต่งอาคารสถานที่ แต่ก็ยังคงความเชื่อเดิมๆ อยู่บ้าง เช่น จะนำงานไม้แกะสลักรูปเทวรูปไปประดับที่ประตูทางเข้าเพื่อเป็นการป้องกันปิศาจร้าย

งานผ้า

 สินค้าพื้นเมืองขึ้นชื่ออย่างหนึ่งของบาหลีก็คือ ผ้า สาวชาวบาหลีสามารถทอผ้าได้เกือบทุกคน เนื่องจากหน้าที่หนึ่งของแม่ชาวบาหลีก็คือสอนลูกสาวให้ทอผ้า ซึ่งเป็นประเพณีที่สืบทอดกันมาเป็นเวลานาน

ผ้าพื้นเมืองของบาหลีมีหลายลักษณะ

อิกัต (Ikat) เป็นผ้าในแบบดั้งเดิมของชาวบาหลี ซึ่งมีกรรมวิธีการทอผ้าแบบโบราณ ใช้นุ่งเป็นผ้าโสร่งตัวนอก หรือชุดที่ใส่ในพิธีกรรมสำคัญเท่านั้น

เกริงซิง (Geringsing) เป็นผ้าอิกัตชนิดหนึ่งซึ่งมีชื่อเสียงมากในบาหลี ทอในหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่งชื่อว่าเทง

กะนัน เป็นผ้าที่ทอยากและราคาสูงมาก

ซองกัต (Songket) เป็นวิธีการทอผ้าซึ่งใช้ทองหรือเงินมาทอกับผ้าธรรมดาหรืออิกัตมีความยาวประมาณ 2 เมตร ผู้ชายใช้นุ่งเป็นโสร่งตัวนอก และผู้หญิงมักใช้เป็นผ้าคลุมเมื่อมีงานเลี้ยงฉลองหรืองานพิธีสำคัญ

ปราดา (Prada) คือผ้าเขียนลายทองในสมัยก่อนใช้ทองจริงๆ แต่ปัจจุบันใช้สีทองวิทยาศาสตร์วาดลงผ้าโพลีเอสเตอร์ มักใช้ทำพัดลม ร่ม หรือตกแต่งอาคารสถานที่ และใช้ทำเครื่องแต่งกายของนักแสดงเต้นระบำ หาซื้อผ้าปราดาได้ที่ตลาดสินค้าหัตถกรรมสุขวาตี

เปลังกิ (Pelangi) เรียกง่ายๆ เป็นภาษาไทยก็คือผ้ามัดย้อมนั้นเอง ผ้ามัดย้อมที่นี่จะมีลวดลายสวยงามสไตล์บาหลี และมักทำจากผ้าไหม

บาติก (Batik) ผ้าที่เขียนด้วยขี้ผึ้งเหลวแล้วนำไปย้อมสีให้เกิดลาย นักท่องเที่ยวมักมาหาซื้อผ้าบาติกที่บาหลี ซึ่งความเป็นจริงแล้วผ้าบาติกมีกำเนิดจากชวา และส่วนใหญ่ทำมาจากโรงงานนอกบาหลี