จีน   ฮ่องกง   มาเก๊า   ญี่ปุ่น   เกาหลี   บาหลี   พม่า   สิงคโปร์   ไต้หวัน   มัลดีฟส์   เวียดนาม   เนปาล   อินเดีย   มาเลเซีย   รัสเซีย   อิตาลี   ฝรั่งเศส       ||    ดูทั้งหมด

เทศกาล บาหลี :Guru เที่ยว บาหลี

                เทศกาลและงานประเพณีต่างๆ ถือเป็นส่วนสำคัญในชีวิตคนบาหลี ทุกวัดจะมีงานฉลองทำบุญประจำปี (Odalan)  อย่างน้อยปีละครั้ง โดยชาวลาหลีจะแต่งตัวแบบพื้นเมืองดั้งเดิมสวยงาม  แล้วจัดเครื่องไหว้เครื่องบูชาไปวัดกันโดยฝ่ายหญิงจะเป็นคนทูนของไหว้ไว้บนศีรษะเนื่องจากมีวัดหลายร้อยวัดในบาหลี  จึงไม่แน่ใจว่าในช่วงที่ไปเยือน  ไม่ว่าจะเป็นช่วงไหนของปี ก็จะมีงานฉลองทำบุญประจำปีของวัดใดวัดหนึ่งเสมอ

                การกำหนดวันฉลองและเทศกาลต่างๆ ของบาหลีจะยึดปฏิทินตามจันทรคติ  จึงทำให้วันสำคัญต่างๆไม่ตรงกับปฏิทินสากลในแต่ละปีควรสอบถามกันเป็นปีๆ ไปสามารถตรวจสอบได้ที่เว็บไซต์การท่องเที่ยวบาหลี

เวันขึ้นปีใหม่ฮินดู นีเยปิ(Nyepi) เป็นวันที่ชาวบาหลีจะ “เข้าเงียบ”  ไม่มีการประกอบกิจกรรมใดๆทั้งสิ้น  ไม่มีการเดินทางคมนาคมไม่มีการก่อไฟหุงอาหาร  และไม่มีการละเล่นบันเทิงสนุกสนามใดๆ โดยจะมีการทำบุญบูชาเทพต่างๆ กันตั้งแต่วันก่อนหน้า  รวมทั้งมีการประกอบพิธีไล่สิ่งชั่วร้ายออกไปจากบ้านที่อยู่อาศัยด้วย

วันกาลุงกัน (Galungun)  เป็นเทศกาลเฉลิมฉลองที่ธรรมะเอาชนะอธรรมได้ จะมีการตั้งเสาไม้ไผ่สูงตกแต่งด้วยทางมะพร้าวสานเป็นรูปต่างๆ สวยงามไว้หน้าบ้าน   ตั้งศาลเพียงตาวางเครื่องไหว้สักการะสีสดใส  ทั้งขนม  ดอกไม้และผลไม้ที่ประตูบ้าน  ให้บรรพบุรุษที่จะลงมาเยี่ยมจากสวรรค์  ช่วงเวลากาลุงกันจะนาน 10 วันมีงานฉลองและพิธีทุกวัน

วันคูนิงกัน (Kuningan)  วันที่สิบของเทศกาล  เป็นวันส่งวิญญาณบรรพบุรุษกลับสวรรค์จะมีการทำบุญให้ผู้ล่วงลับด้วย

วันสรัสวดี (Saraswat)  เป็นวันฉลองเทวีแห่งความรู้และศิลปะ หรือ พระสุรัสวดีที่เรารู้จักกันนั่นเอง เป็นวันที่ทางวัดจะนำหนังสือธรรม  ใบลานจารึก และคัมภีร์พระเวทย์มาทำพิธีสักการะบูชา

ส่วนงานพิธีกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคนบาหลีคืองานเผาศพ  จะเป็นงานที่ผู้ร่วมขบวนแห่งศพแต่งกายงดงามมีสีสัน  บริเวณที่จัดงานเผาศพจะตกแต่งอย่างอลังการ และโลงบรรจุศพจะทำเป็นรูปสัตว์แต่งสีปิดทองสวยงาม ถ้าผู้ตายมีตำแหน่งหน้าที่หรือยศศักดิ์สูง โลงรูปสัตว์ก็จะมีขนาดใหญ่ขึ้นและหรูหรามากขึ้นตามไปด้วย

การแสดงและร่ายรำ

                การร่ายรำและการแสดงต่างๆ มีบทบาทสำคัญในสังคมของชาวบาหลีมาเป็นเวลานานเป็นวิธีอย่างหนึ่งที่ทำให้ผู้คนได้เรียนรู้เรื่องราวต่างๆ เช่น รามายณะ มหาภารตะ  เป็นต้น

การร่ายรำที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก และสามารถชมได้ทั่วไปในบาหลีมีดังนี้

เลกอง (Legong)  เป็นการแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับเจ้าหญิงรังคสารืที่ถูกจับโดยกษัตริย์ลักษม์ทำให้พระเชษฐาของพระองค์คือเจ้าชายดาหาเสด็จมาช่วยและเกิดการต่อสู้กัน  ลักษณะการรำงดงาม เชื่องช้า เนิบนาบ  โดยใช้เด็กหญิง 3 คนเป็นตัวแสดง  ซึ่งเด็กหญิงนั้นจะต้องมีหน้าตาสวยงามและถูกฝึกมาอย่างดี ผู้แสดงรำเลกองแบบดั้งเดิมนั้นจะต้องเป็นเด็กหญิงที่ยังไม่มีประจำเดือนเท่านั้น  ในอดีตนางรำเลกองมักจะกลายเป็นชายาของเจ้าเมืองหรือราชวงศ์เมื่อศิลปินผิวขาวเข้ามาก็มักนิยมใช้นางรำเลกองเป็นแบบในการวาดภาพหรือปั้นหุ่น แล้วก็ได้เป็นภรรยาในที่สุด

สังหยาง หรือ ระบำลุยไฟ (Sanghyang Trance Dance หรือ Fire Dance) เป็นการร่ายรำที่เกิดขึ้นด้วยการเชิญวิญญาณมาเข้าร่างของผู้รำ  คล้ายการรำแม่ศรีของไทย  โดยจะใช้เด็ก 2 คน ที่ไม่เคยเรียนรำมาก่อน แต่เมื่อร่างถูกเข้าทรงแล้วกลับร่ายรำได้และรำอย่างพร้อมเพรียงแม้จะปิดตายอยู่  ในบางครั้งจะเป็นระบำขี่ม้าลุยไฟการแสดงจะสิ้นสุดเมื่อนักบวชเป็นผู้ทำพิธีเชิญวิญญาณออกจากร่างทรง

ระบำบารอง (Barong & Rangda)    เป็นการแสดงที่รู้จักกันดีในหมู่นักท่องเที่ยวเพราะมีการจัดให้ชมเป็นประจำ เรื่องราวจะเกี่ยวกับการต่อสู้กันระหว่างฝ่ายดีและปีศาจบารอง  ตัวแทนฝ่ายดีเป็นคนครึ่งสัตว์  ส่วนรังดาเป็นพ่อมดหมอผีฝ่ายอธรรม  มีผู้แสดงประกอบเป็นสมุนของทั้งสองฝ่ายอีกหลายตัว  ซึ่งจะต่อสู้กันจนฝ่ายธรรมะได้รับชัยชนะในที่สุด

ระบำคะชัก หรือ ระบำลิง (Kecak) ระบำคะชักนี้เรียกได้ว่ามีชื่อเสียงที่สุดในบาหลี เป็นการตัดตอนมาจากรามายณะ (รามเกียรติ์) เล่าเรื่องราวของพระรามกับพลวานรที่ตามไปช่วยนางสีดาจากราวันนา (หรือทศกัณฐ์)  ใช้คนแสดงเป็นจำนวนมาก  โดยผู้ที่แสดงเป็นพลลิงจะนุ่งผ้าตาหมากรุก  เปลือยท่อนบน  ทัดดอกชบาแดงข้างหูนั่งล้อมวงซ้อนๆกัน 4-5 ชั้น  และโบกมือขึ้นลงโยกตัวไปมา ปากก็ร้องคะชัก คะชัก เป็นเสียงสูงต่ำแทนเครื่องดนตรีประกอบ  โดยตัวเอกต่างๆจะเดินร่ายรำไปมาในวงตรงกลางระหว่างพลลิงเหล่านั้น

บาริส (Baris) เป็นการแสดงเกี่ยวกับการเตรียมตัวออกศึก ซึ่งใช้คนแสดงเป็นผู้ชายประมาณ 1-5 คนขึ้นไป ผู้รำจะแสดงออกถึงความรู้สึกขณะทำสงคราม เช่นโกรธ ฮึกเหิม หวาดหวั่น เศร้าสร้อย เป็นต้น  ผู้ที่จะแสดงได้ต้องมีความสามารถสูง เนื่องจากต้องใช้สีหน้าท่าทางแสดงออกมาเพื่อสื่อให้ผู้ชมรู้สึกตามไปด้วย

ระบำผึ้ง (Oleg Tambulilingan)  เป็นระบำที่สวยงาม  สนุกสนาน ด้วยเป็นเรื่องราวของการเกี้ยวพาราสีของผึ้งหนุ่มสาวในสวนรักผู้แสดงระบำผึ้งฝ่ายหญิงจะต้องมีความสามารถมาก  ทั้งรำสวยและแสดงออกอย่างยั่วยวนด้วยท่าทางและดวงตา

ระบำหน้ากาก (Topeng Dance) ที่บาหลีหน้ากากถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์  ผู้ที่สวมหน้ากากจะต้องสวมวิญญาณของหน้ากากนั้นๆ จะไม่มีบลพูดแต่แสดงออกด้วยท่าทาง  คือใช้มือ ศรีษะ และร่างกาย มักเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเทพนิยายหรือตอนใดตอนหนึ่งจากประวัติศาสตร์

เคบยาร์ (Kebyar) คือการร่ายรำผสมกับการเล่นดนตรี  ผู้รำจะนั่งรำกับพื้น โดยมีฆ้องรางอยู่ตรงหน้า ทำการรำและเล่นฆ้องสลับกันไป  โดยใช้พัดเป็นเครื่องประกอบการร่ายรำที่ใช้มือแสดงกับการเล่นตาที่เห็นได้อย่างเด่นชัด ผู้รำมักจะเป็นผู้ชาย

วายังกุลิต (Wayang Kulit) เป็นการแสดงหุ่นเชิดฉายเงาบนจอคล้ายหนังตะลุง  ประกอบกับเครื่องดนตรี 4 ชิ้น เป็นเรื่องราวที่เล่าสืบต่อกันมาของชาวชวาและชาวบาหลี  ใช้หุ่นกว่า 60 ตัวผู้ที่พากย์ขะต้องมีความชำนาญในการใช้ภาษาเนื่องจากฝ่ายดีจะใช้ภาษากาวีซึ่งเป็นภาษาโบราณในขฯที่ฝ่ายผู้ร้ายจะใช้ภาษาบาหลีระดับง่ายๆ ดังนั้นผู้พากย์จึงต้องมีความสามารถใช้ได้ทั้ง 2 ภาษา

กาเมลัน (Gamelan) วงดนตรีพื้นเมืองของบาหลี  เครื่องดนตรีส่วนใหญ่เป็นเครื่องตีที่ทำจากทองเหลือง  นักดนตรีมักเป็นผู้ชายล้วนแต่เป็นผู้หญิงล้วนก็มี  โดยชายและหญิงจะไม่เล่นดนตรีร่วมวงกัน

ตามโรงแรมชั้นหนึ่งจะมีการแสดงระบำต่างๆให้ชม นอกจากนั้นตามย่านท่องเที่ยวโดยเฉพาะอูบุด  จะมีการจัดแสดงระบำต่างๆ ที่วังประจำเมืองหมุนเวียนกันไป  โดยต้องเสียค่าเข้าชมด้วย สอบถามวัน เวลา และสถานที่จัดแสดงที่แน่นอนได้จากโรงแรมที่พักหรือสำนักงานท่องเที่ยว